فصلنامه «سخن صبا»

 «سخن صبا» شماره 17

«سخن صبا» شماره 15-16

«سخن صبا»شماره14

ویژه نامه انتخابات1393 

«سخن صبا» شماره 5

ویژه نامه رهبر شهید(ره)

«سخن صبا» شماره 21-22

«سخن صبا» شماره 23

سخن صبا

فصلنامه علمی، فرهنگی و اجتماعی

سال اول / شماره‌ دوم/ بهار   1390

صاحب امتیاز:

بنیاد علمی فرهنگی صبا

مدیر مسئول:

ناصر علی رحمانی

سردبیران:

علی حلیمی ـ حسین صالحی

شورای نویسندگان به ترتیب الفبا:

حسن علی افتخاری (لیسانس حقوق) حسین صالحی( فوق لیسانس فلسفه و کلام اسلامی) خالقداد ناصری (لیسانس فقه و معارف اسلامی) رمضان اکبری (فوق لیسانس کلام اسلامی) سلمان نوری (فوق لیسانس کلام اسلامی) عبدالحکیم عادلی (فوق لیسانس حقوق) عبدالعزیز صادقی (فوق لیسانس کلام اسلامی) عبدالله محمدی (فوق لیسانس مدیریت) علی حلیمی( فوق لیسانس مدیریت) غلامرضا فروغی (فوق لیسانس فلسفه و کلام) محمد ابراهیم شفق (فوق لیسانس علوم قرآن) محمد شریف عظیمی (فوق لیسانس فلسفه) محمد عوض اعتمادی (فوق لیسانس حقوق) محمد نبی امینی (فوق لیسانس علوم قرآن) ناصر علی رحمانی( فوق لیسانیس علوم سیاسی) نجیب الله حکیمی (فوق لیسانس علوم قرآن) نوروزعلی محسنی (دانش پژوه فلسفه و کلام)

مدیر اجرایی:

محمد موسی اکبری

طراحی جلد:

روح الله فرهنگ

ویراستاری و صفحه آرایی:

اداره نشریه

نشانی:

کابل: شهر نو، کلوله پشته، مسجد امام رضا(ع)، محمد امینی/ تلفن: 0799633582

غزنی: نوآباد، مدرسه علمیه محمدیه.

مالستان: بازار بیوا، جنب مسجد جامع، کتابخانه عمومی المهدی(عج)

هرات: مدرسه علمیه جعفریه، محمد حسین حسنی تلفن: 077513968

ایران: قم، بلوار امام موسی صدر، کوچه 51، بن بست شهید محسن حیدری، پلاک 49/ تلفن: 09127588160

 سایت: www.bonyadesaba.com

 ایمیل: این ایمیل آدرس توسط سیستم ضد اسپم محافظت شده است. شما میباید جاوا اسکریپت خود را فعال نمایید


در این شماره می‌خوانید:

سرمقاله/ سردبیر

فرهنگ و معارف ........................

آخرت شناسی یهودیت، مسیحیت و اسلام / سلمان نوری

دانش رهبری و تبلیغ در قرآن / محمد ابراهیم شفق

سیاست و اجتماع..........................

علل عدم قیام امام صادق(ع)/ حسن علی افتخاری

بنیادگرایی، زمینه ها و عوامل/ محمد شریف عظیمی

مشارکت سیاسی در قانون اساسی افغانستان/ محمد موسی اکبری

تربیت و خانواده.............................

جوانان، آسیب ها و راه های پیشگیری/ نجیب الله حکیمی

شیوه های تربیتی نوجوانان/ خالقداد ناصری

فلسفه پوشش و آثار تربیتی و اجتماعی آن/ عبدالعزیز صادقی

خانواده از منظر فقه و حقوق2 / عبدالحکیم عادلی

گوناگون.........................................

گزارش ویژه: مالستان در یک نگاه

شعر

با فرزانگان و شهدا

زندگینامه استاد نجفی مالستانی(ره)

زندگی نامه شهید بوستان علی مجاهد(ره)

پندهای عبرت آموز 

افغانستان و آرزوی دولت خدمت گذار

افغانستان کشوری است که مردم مسلمان آن به صداقت، امین بودن، مهمان نوازی، شجاعت و غیرت مندی معروف است؛ اما نوعا محروم و فقیر اند. کشوری که تاریخ آن با حاکمان و پادشاهان بی درد و بی احساس نسبت به سرنوشت مردم آن رقم خورده است و نسل های بسیاری با کوله باری از درد، رنج و تلخکامی، این کشور را ترک نموده و آرزوی زندگی همراه با رفاه، توسعه و امنیت را با خود به گور برده اند. حاکمان گذشته در این کشور، غرق در عیاشی، رفاه و آسایش خود و اطرافیان بوده و هیچ احساسی نسبت به رنج ها و محرومیت های مردم خود نداشته اند؛ البته برخی از حاکمان، گام هایی اندکی در مسیر رفاه و آسایش مردم برداشته اند که هرگز در خور شأن مردم و ملت ما نبوده است.

بهترین دلیل بر این مدعا، عدم استخراج و بهره برداری از منابع و ذخایر زیر زمینی و فقدان هرگونه طرح و برنامه، برای اکتشاف و بهبود زندگی مردم، در جهت رشد اقتصادی، فرهنگی، سیاسی و اجتماعی است که در نتیجه مردم ما ناچار به ترک کشور گردیده و در کشورهای خارج تن به کارهای شاقه و جانفرسا داده اند و این، بدور از شأن مردم ما با ویژگی های فوق الذکر است.

سئوال این است که آیا محرومیت، رنج و فقر، جزء جدا ناپذیر زندگی این مردم است؟ و تا چه زمانی این وضعیت ادامه پیدا خواهد کرد؟ حاکمیت جدید با داعیه ای آزادی و دموکراسی، چه راهبردها، راهکارها و دستور العمل هایی برای محرومیت زدایی و آبادانی کشور ارائه نموده است؟

به نظر می رسد که هر چند دولت نوین داعیه ای همگامی با نظام جهانی را دارد و شعار توسعه همه جانبه را سر می دهد؛ اما یک دهه عملکرد آن، به روشنی نشان می دهد که با کمال تأسف هیچ راهکار و دستور العمل مناسبی برای آبادانی کشور وجود ندارد و تا هنوز رگه هایی از میراث قبیله گرایی، تبعیض های آشکار در توزیع امکانات، در بدنه حاکمیت کشور به روشنی احساس می گردد.

این کشور چند قومی که از ناحیه ی سیاست گذاری ها و عملکردهای نـژادی و قبیله ای، زخم های ناسوری در بدن دارد و قتل عام ها و تصفیه حساب های وحشتناکی را در فراز و فرود تاریخ تجربه کرده است. امروزه صرفا با تدوین قانون اساسی -که تا حدودی معیارهای جهانی در آن لحاظ گردیده است- و عمل به برخی از مواد قانونی و زیر پا گذاشتن مواد دیگر، دردی از مردم ما دوا نگردیده و نمی توان به آینده ی بهتری امید داشت.

مقتضای عمل موردی به قوانین و نگاهی نژاد گرایانه در مسایل مهم کشور، سبب می گردد که به برخی جنایت کاران پاداش داده شود و در برابر آنانی که دست به تخریب زیر ساخت های کشور می زنند و تحت عناوین مختلف، هر روز غایله می آفرینند و بر مصیبت و رنج مردم بی گناه می افزایند، نه تنها واکنشی مناسب نشان داده نمی شود که بر خلاف عدالت انسانی و اسلامی به نحوی از آنان حمایت گردیده و بر ظلم و ستم آنان مهر تأیید می زنند.

متأسفانه تاکنون راه بیرون رفت از معضلات کشور با چنین رویه هایی دنبال گردیده است. گرچه مصلحت جامعه ما، با توجه به ترکیب جمعیتی آن، اقتضای انعطاف بیشتری را دارد؛ اما اگر در این مسئله زیاده روی شود و فقط خراب کاران باج بگیرند، معلوم است که آینده تاریک و غیر قابل تحمل فراروی جامعه و مردم خواهد بود. یکی از مصادیق باج گیری یادشده مسئله ی طالبان و کوچی ها و تجاوز فصلی آنان با وحشی گری و قساوت به جان و مال همة مردم به ویژه هزاره ها و شیعیان در مناطق مرکزی کشور است که به یک معضل بزرگ اجتماعی برای کل کشور تبدیل گشته است. متأسفانه دولت در قبال این حرکت خرابکارانه که میراث حاکمان جور و ستم گذشته به خصوص عبدالرحمن جابر می باشد، حرکت قابل انتظاری از خود نشان نداده است بلکه با باج خواهی آنان همراهی نیز کرده است. نمونه ی عینی آن در همین روزها (اواخر جوزای 1390) در منطقه ناهور از ولایت غزنی می باشد، که خبر های ناگواری از قتل، غارت و آتش زدن بیش از بیست قریه گذارش شده است. تلفن و ارتباط با منطقه نیز قطع گردیده است. اگر دولت در سال های قبل تدبیری برای حل آن می اندیشید، این وحشیگری ها تکرار نمی گردید.

این مسئله برای دولت و مردم ما روشن است، که اینان از طرفی به نام طالب و گذاشتن تفنگ از دولت باج می گیرند و گاهی به نام کوچی به خواسته های نامشروع خود اصرار می ورزند. حکومت اگر بخواهد مشروعیت و پایه های مردمی آن مستحکم شود، باید متفاوت از حکومت های گذشته عمل نماید و در قبال امنیت و آسایش مردم که حق طبیعی آنان است, احساس مسئولیت نموده و آن را در عمل نشان بدهد و روح قبیله سالاری را که باعث عقب ماندگی کشور شده است، کنار بگذارد.

از دیگر میراث های نامبارک حاکمان گذشته، مسئله فساد اداری است که برای مردم ما هزینه ای بسیار سنگین حیثیتی، اقتصادی دارد. در دولتی که رشوه و فساد به طور علنی در همه رده های آن رایج گردد، هیچگاه به رفاه، توسعه و بالندگی نخواهد رسید. فساد اداری در ساختار نظام سیاسی حاکم آن قدر علنی است که جامعه جهانی نسبت به آن واکنش نشان داده و در قبال کمک های شان، دولت افغانستان را ملزم و متعهد به مبارزه با فساد اداری نموده است.

روشن است که مبارزه ی ریشه ای و بنیادی با فساد اداری، زمانی تحقق پیدا می کند که دولت از فرصت های موجود به خوبی استفاده نموده و زمینه اشتغال و کار آفرینی مردم را در داخل کشور فراهم نموده و جلو مافیای اقتصادی را بگیرد. از سوی دیگر، دولت با مدیریت صحیح اقتصادی، بر واردات اقلام و کالاهای وارداتی کنترل و نظارت دقیق داشته باشد و در شرایط کنونی که نیازهای حیاتی و اولیه مردم، تأمین نگردیده است، از واردات کالاهای تجملاتی و غیر ضروری سرمایه سوز و فساد آور جلوگیری نماید.

نکته پایانی این که دولت باید خودش را در برابر مردم، مسئول و خدمت گذار بداند و از ذخایر و منابع سرشار موجود و دست نخورده ای کشور بهره برداری و در جهت رشد و رفاه حال مردم استفاده نماید. به امید روزی که مردم ما به طور عادلانه از منابع سرشار کشور خود بهره ببرند و به جای کار در کشورهای دیگر، انرژی و توان آنان با درایت دولت مردان، در جهت آبادانی و رشد و توسعه کشور خودشان به کار گرفته شود. 

یکشنبه 03 سرطان 1397
FacebookTwitterRSS Feed

بنیاد علمی - فرهنگی صبا

«بنیاد علمی - فرهنگی صبا» نهادی وابسته به مجموعه ای از استادان و محصَلان جوان حوزه و دانشگاه است که مستقل از هر دولت، جناح یا حزبی و با علم به نا به سامانی های انبوه جامعه افغانستان، با درک الزامات امروزین زندگی و با آگاهی به نیازهای متنوع مردم زجر دیده خویش، در سال 1389 خورشیدی تشکیل شده و جهت فعالیت های علمی - اجتماعی آن در راستای ارتقای اندیشه، اعتلای عقلانیت، تحکیم عقلانی بنیان های ارزشی، آگاهی بخشی عامه و حراست از میراث های فرهنگی کشور، پاسداری از عنعنات، رسوم و افتخارات ارزشمند ملی سامان یافته است که نشر فصلنامه «سخن صبا» و مدیریت سایت «سروش صبا» و نیز برگزاری همایش های علمی و تحلیلی، در جوار سایر فعالیت های اجتماعی، علمی، تحقیقی و تبلیغی، جزئی از عمل کردهای ارزشمند اعضای این بنیاد علمی- فرهنگی است. باشد که تلاش پی گیر این جمع و پشتیبانی های قلمی و قدمی تمام فرهنگیان عزیز کشور، در زدایش ناهنجاری های مدنی، نفی خرافات و انحرافات فکری، استقرار عدالت اجتماعی، برپایی جامعه توسعه یافته دینی، ترقیم رشد و رفاه همگانی و دستیابی به عزت و اقتدار ملی مؤثر افتد.  

کلام ناب

حضرت علی علیه السلام اَلْخَيْرُ لا يَفْنى؛ كار خير هرگز فانى نمى شود. شرح غررالحكم: ج 1، ص 229

بازدید

2730769
امروز
دیروز
این هفته
هفته گذشته
این ماه
ماه گذشته
کل بازدیدها
1325
5729
24382
2690918
65180
81466
2730769

آی پی شما: 54.144.16.135